Τίτλος – «Πάντων Μίμησις»

Το project με τίτλο «ΠΑΝΤΩΝ ΜΙΜΗΣΙΣ» αποτελεί, μια μουσικο-χοροθεατρική performance με στοιχεία θεατρικής αφήγησης και εικαστικού happening. Παράλληλα έχει στόχο να αποτελέσει την πρώτη φάση μιας έρευνας πάνω στον συγκερασμό παραστατικών, διαδραστικών, αφηγηματικών και αναπαραστατικών τεχνών στην Νοτιοανατολική Ευρώπη των προνεωτερικών χρόνων. Τα παραστατικά αυτά υβριδικά-δρώμενα ανιχνεύονται σε θραύσματα ελλιπή μεν, ικανά δε, να ενθαρρύνουν την εικασία κάποιων continuum που έχουν σαν αφετηρία την ύστερη ελληνορωμαική αρχαιότητα και φτάνουν μέχρι σημερινές λαϊκές εκδηλώσεις ή ακόμα και σύγχρονες καλλιτεχνικές εκφάνσεις διαμέσου της μεταβυζαντινής παράδοσης. Οι ελλείψεις στοιχείων τεκμηρίωσης ως προς την ιστορική ακρίβεια, και την συνεπή απόδοση του ύφους, της λειτουργίας, της θεματολογίας και της μορφής των εν λόγω σκηνικών δρωμένων στην κρίσιμη μεταβατική περίοδο των «σκοτεινών χρόνων», στην περίπτωσή μας παραδίδουν χώρο στην δημιουργική φαντασία: Μέσω της αναζήτησης μιας συλλογικής μνήμης προσβλέπουμε σε μια σύγχρονη αυτόνομη καλλιτεχνική δημιουργία που καταδεικνύει την ρευστότητα που ενώνει παρελθόν παρόν και μέλλον.

Έμπνευση: Παντόμιμος – Παραλογές

Βασική αφετηρία και έμπνευση του project ήταν η σύνδεση -εκ μέρους κάποιων σημαντικών «ενωτικών» μελετητών- των Παραλογών με τον αρχαίο Παντόμιμο:

Ο Ν. Πολίτης χρησιμοποίησε πρώτος τον όρο «παραλογές», για να ξεχωρίσει τα διηγηματικά παραμυθιακά ποιήματα από άλλες κατηγορίες δημοτικών τραγουδιών. Ο Πολίτης, σχετικά με την καθιέρωση του όρου «παραλογές», στηρίχθηκε σε μια πληροφορία, που αναφέρει ο Δ. Καμπούρογλου στην «Ιστορία των Αθηναίων» (1889): «Τα ποιητικά της δημώδους μούσης προϊόντα, τα φέροντα τον τύπον επών ή επυλλίων, ωνομάζοντο παραλογαί».

Σύμφωνα με τη γνώμη του Στ. Κυριακίδη η λέξη «παραλογή» έχει προέλθει από την αρχαία ελληνική «παρακατολογή» (με απλολογία κατά το γνωστό σχήμα: αμφιφορεύς – αμφορεύς), που ήταν όρος θεατρικός και σήμαινε ένα είδος μελοδραματικής απαγγελίας. Ο ίδιος μελετητής ασχολήθηκε με το ευρύτερο πρόβλημα της καταγωγής των ελληνικών παραλογών. Στη μελέτη του «Αι ιστορικαί αρχαί της δημώδους νεοελληνικής ποιήσεως» (1934) υποστήριξε την πολύ βάσιμη άποψη ότι η προέλευση και η καταγωγή των παραλογών είναι αρχαιοελληνική.

Συγκεκριμένα ο Κυριακίδης ανάγει την προέλευση των παραλογών στον τραγικό παντόμιμο, που προήλθε από τη διάσπαση της ελληνικής τραγωδίας και που η ύπαρξή του μαρτυρείται στην Ελλάδα από τον 5ο π.Χ. αιώνα. Στον παντόμιμο συμμετέχει ένα ή περισσότερα πρόσωπα, που λέγουν μ’ έναν ορισμένο μουσικό τρόπο το κείμενο, ενώ παράλληλα ένας χορευτής αναπαριστάνει με κινήσεις μόνο τα λεγόμενα. Ο παντόμιμος, που από την ελληνιστική εποχή πέρασε στη Ρώμη και από κει στο Βυζάντιο, εξελίχθηκε βαθμιαία σε ιδιαίτερο θεατρικό είδος και ανέπτυξε ανεξάρτητες δικές του υποθέσεις, που είχαν αφηγηματικό – μυθικό χαρακτήρα με μιαν αφθονία δραματικών στοιχείων. Από αυτούς τους ανεξαρτητοποιημένους παντόμιμους, που είχαν πάρει χαρακτήρα ορχηστρικών ασμάτων, πιστεύει ο Κυριακίδης ότι προήλθαν οι παραλογές.

Ιδιαίτερη σημασία ως προς την διευρυμένη έρευνα υλικού του project αποτελεί και το γεγονός ότι εκτός από τις πολλές παραλλαγές Παραλογών σε ολόκληρο τον Ελληνόφωνο κόσμο οι πιο σημαντικές και δημοφιλείς από αυτές (όπως πχ «του Νεκρού Αδελφού ή «του γεφυριού της Άρτας») συναντιούνται σχεδόν αυτούσιες στην παράδοση και στις γλώσσες σχεδόν όλων των λαών των Βαλκανίων.

Σύντομη περιγραφή performance: Ως προετοιμασία και ως εκτέλεση

Το δρώμενο μορφοποιείται μέσα από την δουλειά 5 καλλιτεχνών – performer που θα λειτουργήσουν ταυτόχρονα σαν πρωτογενείς δημιουργοί αλλά και σαν ερμηνευτές. Ανήκουν σε διαφορετικές γενιές-ηλικίες-επίπεδα εμπειρίας (από 22 έως 50 ετών) και τους συντονίζει σε ρόλο επιβλέποντα δραματουργού ο Θωμάς Μοσχόπουλος.

Πρώτη ύλη – αφορμή, θα αποτελέσει το τραγούδι «του Νεκρού Αδερφού» κυρίως σαν κείμενο μύθος και θέμα (επιστροφή από τον Άλλο κόσμο για να τηρηθεί μια δέσμευση). Ενδέχεται όμως και να επηρεάσει και το μέλος του έργου μέσα από τις μουσικές εκδοχές του.

Αρχικά οι performers- καλλιτέχνες έχοντας σαν κεντρική αφετηρία την μορφή τέχνης στην οποία εξειδικεύονται (αφορά τους 4 από τους 5) μελετούν και εμπνέονται από την Παραλογή, συλλέγουν υλικό και προτείνουν παραστατικές μορφές συνδεδεμένες θεματικά ή μορφολογικά με τον αρχικό μύθο.

Ερχόμενες, σε δεύτερη φάση, αυτές οι προτάσεις σε επαφή η μια με την άλλη αρχίζει η ζύμωση μιας αλληλεπίδρασης στην οποία ο κάθε δημιουργός γίνεται ταυτόχρονα πέρα από οδηγός και περφόρμερ (στην δική του πρόταση ή [και] σ’ αυτή των υπόλοιπων καλλιτεχνών). Αποτέλεσμα της ζύμωσης αυτής είναι τα υλικά που θα προκύψουν να δομήσουν την αφήγηση της performance:

Η performance θα λάβει χώρα κάτω από φυσικό φως την ώρα του σούρουπου.

Η «αφηγηματική γραμμή» (σε διάλογο με τον μύθο) αναπτύσσεται ως εξής:

1. ΕΚΘΕΣΗ: Ο ήχος, η κίνηση ,η εικόνα αναπτύσσονται και κλιμακώνονται ξεκινώντας από την πλήρη αφαίρεση ( άναρθροι ήχοι φωνηέντων, μη νοηματοδοτημένες κινήσεις, τυχαίες οπτικές συνθέσεις, μη εναρμονισμένοι ήχοι ). Σταδιακά δημιουργείται μια σχέση ανάμεσα στα ιδιώματα (είτε με μορφή αντίθεσης είτε συμφωνίας ) και αυτή η σχέση οδηγεί στο επόμενο επίπεδο (τα φωνήματα γίνονται συλλαβές ,οι κινήσεις αποκτούν κάποια επαναληπτικότητα , οι εικόνες βασική οργάνωση, οι ήχοι ρυθμό).

2. ΠΛΟΚΗ: Η εξέλιξη οδηγεί τις συλλαβές στο να γίνουν λέξεις, φράσεις, αφήγηση, τις κινήσεις να έχουν εμφανές πρακτικό αντίκρισμα, κατόπιν να γίνουν εκφραστικές και έπειτα να γίνουν χορός ,οι ήχοι να κτίσουν πάνω στο ρυθμό μελωδίες οι οποίες γίνονται όλο και πιο σύνθετες μέχρι να γίνουν μονοφωνικό τραγούδι και να φτάσουν τέλος στην πολυφωνία, η εικόνα να αρχίζει να έχει καθοριστική παρουσία και να αγγίζει την αναπαραστατικότητα και την εικαστική αντίληψη του χώρου. Κοινή συνισταμένη της κάθε πορείας είναι η ανάγκη σύνδεσης, η επιθυμία επικοινωνίας, η δημιουργία κοινότητας μέσω «αφήγησης κοινών τόπων». Το τραγούδι του «Νεκρού Αδερφού» ζωντανεύει σε μια αναγνωρίσιμη από όλους γλώσσα και μορφή.

3. ΛΥΣΗ: Όταν ο Μύθος συνδέσει τη συνείδηση ερμηνευτών και θεατών και επιτευχθεί μια κάποια «επι-κοινωνία» αρχίζει να αποδομείται στα «εξ ων συνετέθει» περίπου με την μορφή μιας cadenza ή με την αυτοσχεδιαστική επεξεργασία ενός θέματος στη jazz. Συνεκτικό στοιχείο στην επαναφορά των τεκταινομένων στην κατάσταση του «άμορφου» είναι η διατήρηση ενός κοινού αισθήματος που παραμένει αναλλοίωτο πέρα από κάθε αποδόμηση.

Όλα τελειώνουν εκεί που άρχισαν. Το «τραγούδι του Νεκρού αδερφού πεθαίνει και ξαναγεννιέται από το μηδέν μέσα από έναν « Νέο Παντόμιμο». Όλα αρχίζουν εκεί που τελείωσαν: Ένα νέο τραγούδι, ένας καινούριος χορός, μια άλλη ιστορία, η ίδια μνήμη.

Ο «πέμπτος» περφόρμερ: Τελετή Μύησης ή Θυσία ενός Εξιλαστήριου Θύματος;

Ο νεότερος των συμμετεχόντων δρα ως φορέας και αποδέκτης ενός «πρωτόγονου τελετουργικού» . Η κάθε μετάβαση από ένα στάδιο εξέλιξης της περφόρμανς στο επόμενο σχετίζεται με μια μικρότερη ή μεγαλύτερη έκφραση βίας (αντικατοπτρίζοντας την σύνδεση της εξέλιξης με τον πόνο). Αποδέκτης- αρχικά- της βίας αυτής και κατόπιν κύριος παραγωγός της είναι ένας νέος εκτεθειμένος στις κυκλικές διαδρομές των υπόλοιπων performers. Έχει το κεφάλι ολότελα καλυμμένο από έναν μεγάλο άμορφο όγκο πηλού, που τον εμποδίζει να δει τις επερχόμενες επιθέσεις και να προστατευτεί. Δεν σταματά να προσπαθεί να δώσει μια μορφή προσωπείου στον πηλό που έχει επάνω του, παίζοντας έτσι το ρόλο ενός ζωντανού και διαρκώς μεταβαλλόμενου γλυπτού (μάσκα του Παντόμιμου). Όταν καταφέρει να αποκτήσει «πρόσωπο» και έλεγχο του χώρου, γίνεται ο κύριος φορέας της βίας και της εξέλιξης του μύθου (ο ζωντανός νεκρός).

Επεξεργασία : Άμορφο – Μνήμη – Παρελθόν / Μορφή – Μιμηση – Παρόν / Υπέρβαση – Φαντασία – Μέλλον

Σε μια πιο αφηρημένη ανάλυση του υπό εξέτασιν θέματος θα μπορούσε κανείς να διακρίνει 3 δομικούς άξονες πάνω στους οποίους θα αναπτυχθεί η καλλιτεχνική επανα-σύνθεση:

1^ος ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ: [ ως Απώλεια , ως Μνήμη, ως Αποσύνθεση, ως Προέλευση, ως Άμορφο, ως Βιωμένο, ως Οικείο, ως Γήινο, ως Δυσανάγνωστο , ως Αφηρημένο, ως Μύθος, ως Αναγκαία αποδοχή του Τετελεσμένου.

2^ος ΤΟ ΠΑΡΟΝ: [ ως Βίωμα, ως Λόγος, ως Σύνθεση και Σύνδεση, ως Στάση και Ρευστότητα ταυτοχρόνως, ως Μορφή, ως Φευγαλέο, ως Νέο, ως Αποκαλυπτικό, ως Μίμηση, ως Συγκεκριμένο, ως Διαλογισμός και Αισθητηριακή Εμπειρία ταυτόχρονα, ως Κορύφωση.

3^ος ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ: [ ως Προσδοκία, ως Όνειρο, ως Ανασύνθεση, ως Συνέχεια, ως Υπέρβαση ορίων, ως Πολυμορφία, ως Διορατικότητα, ως Άυλο , ως Διαιρεμένο, ως Πολλαπλό, ως Ενόραση, ως Προφητεία, ως Δικαίωση, ως Τελευτή, ως Επιστροφή, ως Νέα Ζωή.

Ειδικότερα σε αφηγηματικό επίπεδο η δραματική σύγκρουση θα επιτελεστεί μέσα από την τάση που θα αναπτυχθεί ανάμεσα σε δύο πόλους.

Την αντικειμενική αφήγηση: Εξιστόρηση, γραμμική ανάπτυξη αφηγήματος, «υπόθεση», σαφήνεια, άμεση αποτύπωση μέσω κοινώς αποδεκτής γλώσσας (π.χ. δείχνω μια πέτρα και την ονοματίζω «πέτρα» ή την δείχνω και την ονοματίζω «βουνό»). Και από την άλλη την υποκειμενική αφήγηση: Ελεύθερη έκφραση του ερμηνευτή σε ανοιχτό διάλογο με το θέμα του και σε συντονισμό με το αίσθημα της στιγμής, διαδραστικότητα, αυτοσχεδιασμός, υπαινιγμός, αφαίρεση, ηχοποιητική άναρθρη γλώσσα, επένδυση στην εντύπωση και στο αίσθημα ως μέσο επικοινωνίας (π.χ. χρησιμοποιώ την πέτρα συνδιαλέγομαι μ αυτήν την εγκολπώνομαι αλλά ακόμα κι αν κάποια στιγμή αναφερθεί μια «πέτρα» ο συνειρμός που ίσως προκληθεί στον θεατή δεν θα καθοδηγηθεί από τον ερμηνευτή).

Μια σπειροειδής πορεία των εν λόγω δυναμικών τροχοδρομεί την πορεία των θεμάτων σε δρόμους διαρκούς έναρξης κορύφωσης αποκλιμάκωσης και επαναφοράς.

Καλλιτέχνες / Performers

• Αναστασία Δημητριάδου: Συνθέτις, performer, τραγουδίστρια
• Χρίστος Στρινόπουλος: Χορευτής , ηθοποιός,performer, χορογράφος, κινησιολόγος
• Βασίλης Παπατσαρούχας: Εικαστικός, performer, σκηνογράφος, ενδυματολόγος
• Στέλιος Θεοδώρου: Ηθοποιός, χορευτής, performer
• Σοφία Παπανικάνδρου: Ηθοποιός, χορευτής, performer

Συμμετέχουν: Βασιλική Σγούρου, Κωνσταντίνα Παπαδοπούλου, Βασιλική Σασλή

Επιμέλεια / Δραματουργία: Θωμάς Μοσχόπουλος Σκηνοθέτης, Συγγραφέας, Επίκουρος Καθηγητής Τμήματος Θεάτρου ΑΠΘ

Ευχαριστούμε την Εφορία Αρχαιοτήτων και το Δήμο Πρεσπών για την πολύτιμη βοήθειά τους.

Διαβάστε τους συντελεστές και δείτε φωτογραφικό υλικό από την παράσταση της θεατρικής σεζόν 2023/2024.

Διαβάστε τους συντελεστές και δείτε φωτογραφικό υλικό από την παράσταση της θεατρικής σεζόν 2024/2025.

Του Σάμιουελ Μπέκετ
Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος

Οδηγίες για την παρακολούθηση του Περιμένοντας τον Γκοντό:

1. Να έχετε ανοιχτόμυαλη προσέγγιση. Αποδεχτείτε την αβεβαιότητα.
2. Προετοιμαστείτε για μια εμπειρία περισυλλογής: Κατά την παρακολούθηση, θα ήταν καλό να αναλογιστείτε πώς αυτά τα θέματα σχετίζονται με την ανθρώπινη εμπειρία γενικότερα, αλλά και προσωπικά.
3. Δώστε προσοχή στους διαλόγους και τις παύσεις. Έχουν εξίσου μεγάλη σημασία και συμβάλλουν στη δημιουργία της ατμόσφαιρας.
4. Απολαύστε το κωμικό στοιχείο. Η αίσθηση του χιούμορ είναι συχνά λεπτή και παράλογη, αλλά σημαντική για την κατανόηση του έργου.
5. Μην προσπαθήσετε να αναλύσετε τα πάντα. Αφήστε το έργο να σας αγγίξει.
6. Συζητήστε το έργο μετά την παράσταση.

Η τεχνητή νοημοσύνη, που έχει δώσει την παραπάνω απάντηση στο πώς πρέπει να παρακολουθήσει κανείς το Περιμένοντας τον Γκοντό, μοιάζει να γνωρίζει καλά το έργο του Σάμιουελ Μπέκετ. Για τους περισσότερους το έργο δε χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις, πρόκειται ένα από τα σπουδαιότερα και επιδραστικότερα κείμενα του 20ου αιώνα, το οποίο συνεχίζει να απασχολεί τους δημιουργούς μέχρι σήμερα. Παράλληλα όμως, είναι ανοιχτό σε όλους τους νέους θεατές, κάθε ηλικίας, καθώς παραμένει επίκαιρο όχι μόνο για τη φιλοσοφική του βαρύτητα, αλλά και για τον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο συνδυάζει την τραγικότητα με το χιούμορ, όντας ταυτόχρονα βαθύ και διασκεδαστικό. Ο Θωμάς Μοσχόπουλος, μαζί με μία εξαιρετική ομάδα συνεργατών, παρουσιάζει το έργο του Σάμιουελ Μπέκετ, από τις 15 Νοεμβρίου στο Θέατρο Πόρτα, προσκαλώντας το κοινό σε μία ερμηνευτική προσέγγιση που αναδεικνύει το τραγικωμικό του σύμπαν και ταυτόχρονα επιχειρεί μία ανάγνωση ακριβείας που ακουμπά όσο ποτέ στις μέρες μας.

Ιδιαίτερο στοιχείο στην παράσταση αποτελεί η διανομή, όπου συναντάμε κατ’ αποκλειστικότητα νέοι σε ηλικία ερμηνευτές, σε αντίθεση με τη συνήθη πρακτική του να ανατίθενται οι ρόλοι σε μεγαλύτερους σε ηλικία ηθοποιούς. Έτσι, η παράσταση καταθέτει ένα σχόλιο για τα αδιέξοδα της νέας γενιάς, που στην εποχή μας βρίσκει τον εαυτό της καθηλωμένο από τις καταστάσεις, πριν καν ξεκινήσει την πορεία της. Επί σκηνής θα βρίσκονται οι: Πάνος Παπαδόπουλος, Τάσος Ροδοβίτης, Γιάννης Σαμψαλάκης, Γιάννης Βαρβαρέσσος και Πέτρος Δημοτάκης.

Το Θέατρο Πόρτα την τελευταία δεκαετία τουλάχιστον, προτείνει ένα ρεπερτόριο με σύγχρονα άπαιχτα ή ελάχιστα παιγμένα στην Ελλάδα έργα, όμως αυτή τη φορά, παρουσιάζει ένα από τα «ιερά κείμενα» του σύγχρονου θεάτρου. Κι αυτό γιατί ο Γκοντό αποτελεί σταθερά μία από τις μεγαλύτερες ερμηνευτικές θεατρικές προκλήσεις: Το έργο ως κείμενο προς παράστασιν, συνοδεύεται ρητές σκηνικές οδηγίες του συγγραφέα, που δεν επιτρέπουν σκηνοθετικές και άλλες ερμηνευτικές «ελευθερίες». Κι όμως, μέσα από τους περιορισμούς του Μπέκετ, ο δημιουργός ανακαλύπτει ένα σύμπαν άπειρων δυνατοτήτων. Πρόκειται για ένα καλλιτεχνικό στοίχημα, το πώς μπορεί να βρει κανείς την ελευθερία, μέσα από μία τόσο αυστηρή φόρμα.

Ο Μοσχόπουλος συνεργάζεται με τον Κορνήλιο Σελαμσή, που έχει αναλάβει μια πρωτότυπη διερεύνηση του προσωδιακού χαρακτήρα του μπεκετικού κειμένου. Μαζί εντοπίζουν μια εσωτερική παρτιτούρα, η οποία διατρέχει το έργο, τηρείται κατά γράμμα και δημιουργεί μία νέα μουσικότητα. Ανάλογη προσέγγιση έχει και η κινησιολογία της παράστασης (Χρήστος Στρινόπουλος) που έχει στοιχεία μιας μοντερνιστικής κλοουνερί. Στην παράσταση, ο λόγος και η εικόνα -η οποία καθοριστικά αποτυπώνεται με τη δουλειά του Βασίλη Παπατσαρούχα (σκηνογράφος – ενδυματολόγος)- συνδιαλέγονται διαρκώς, συγκρούονται και δημιουργούν μία παλλόμενη δραματική φόρμα, δημιουργώντας μια νέα στοχαστική θεατρική απλότητα και αμεσότητα.

Όπως λέει ο ίδιος ο Θωμάς Μοσχόπουλος: «Πρόκειται για ένα έργο που το θαυμαστό ισοζύγιο φόρμας και περιεχομένου το καθιστά ένα ρηξικέλευθο αριστούργημα τόσο άχρονο όσο και σύγχρονο, τόσο συγκεκριμένο όσο και αφηρημένο, τόσο σαφές όσο και αινιγματικό. Ίσως μόνο με τα αριστουργήματα του αρχαίου δράματος μπορεί να συγκριθεί. Είναι λες και πρόκειται για ένα σχεδόν μυστικιστικό «ιερό κείμενο» του σύγχρονου θεάτρου, ένα “ευαγγέλιο” που κάθε γενιά ανθρώπων που συνδέονται με το θέατρο έχει “καθήκον”, να καθρεφτιστεί σ’ αυτό και να αποπειραθεί μέσω των επανειλημμένων αναγνώσεων του να στοχαστεί και να αναζητήσει να οριστεί σε υπαρξιακό επίπεδο».

Ταυτότητα της παράστασης:

Μετάφραση: Αλεξάνδρα Παπαθανασοπούλου
Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος
Δραματουργία: Δηώ Καγγελάρη
Σύμβουλος προσωδίας: Κορνήλιος Σελαμσής
Σκηνικά – κοστούμια – video teaser: Βασίλης Παπατσαρούχας
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Επιμέλεια κίνησης: Χρήστος Στρινόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Στέλιος Θεοδώρου
Β’ βοηθός σκηνοθέτη: Σταύρος Μπαρμπουνάκης
Σχεδιασμός μακιγιάζ: Όλγα Φαλέι
Ζωγραφική εκτέλεση κοστουμιών: Βασίλης Παπατσαρούχας, Στέλλα Παγώνη
Φωτογραφίες: Πάτροκλος Σκαφίδας
Κατασκευή σκηνικού: LAZARIDIS SCENIC STUDIO
Δημόσιες σχέσεις κι επικοινωνια: Μάρθα Κοσκινα
Digital marketing: Κατερίνα Γεωργοπούλου

Διανομή:
Βλαδίμηρος – Πάνος Παπαδόπουλος
Εστραγκόν – Τάσος Ροδοβίτης
Πότζο – Γιάννης Σαμψαλάκης
Λάκυ – Γιάννης Βαρβαρέσος
Αγόρι – Πέτρος Δημοτάκης

Διάρκεια: 100 λεπτά

Η παράσταση Περιμένοντας τον Γκοντό πραγματοποιήθηκε με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού.

• Ένας ατόφιος «Γκοντό» από τον Θωμά Μοσχόπουλο (της Όλγας Σελλά) – oanagnostis.gr
• Είδα: «Περιμένοντας τον Γκοντό» σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου – Από τον Αναστάση Πινακουλάκη – viewtag.gr
• «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Μπέκετ, σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου – bookpress.gr
• Απολαυστικός Γκοντό του Θ. Μοσχόπουλου στο Πόρτα – in2life.gr
• «Περιμένοντας τον Γκοντό» – todaypress.gr
• Περιμένοντας τον Γκοντό – αθηνόραμα
• «Περιμένοντας τον Γκοντό», στο Θέατρο Πόρτα | Κριτική Θεάτρου – culturenow.gr

Θέατρο Πόρτα
Πρεμιέρα: 1988

Συγγραφέας: Κάρλο Γκολντόνι
Μετάφραση: Κωστής Σκαλιόρας
Σκηνοθεσία: Σταμάτης Φασουλής
Σκηνικά – Κοστούμια: Γιώργος Πάτσας
Μουσική επιμέλεια: Ιάκωβος Δρόσος
Φωτισμοί: Γιώργος Ταρκάσης
Βοηθός σκηνοθέτη: Μελίτα Κούρκουλου
Βοηθός σκηνογράφου: Τότα Πρίτσα

Διανομή
Μαρκήσιος: Αλέξανδρος Μυλωνάς
Κόμης Αλμπαφιορίτα: Ντίνος Λύρας
Φαμπρίτσιο: Σίμος Παπαδόπουλος
Ιππότης Ριπαφράτα: Γιάννης Φέρτης
Υπηρέτης: Δημήτρης Σεϊτάνης
Μιραντολίνα: Ξένια Καλογεροπούλου
Ορτένσια: Ράνια Οικονομίδου
Ντεγιανίρα: Νατάσα Τσακαρισιάνου

Θέατρο Πόρτα
Πρεμιέρα: 17 Νοεμβρίου 1984
(Επανάληψη 1985-1986)

Συγγραφέας: Ζορζ Φεϊντό
Μετάφραση: Μίνως Βολανάκης
Σκηνοθεσία: Μίνως Βολανάκης
Σκηνικά – Κοστούμια: Γιώργος Πάτσας
Μουσική επιμέλεια: Ηλέκτρα Παπακώστα

Διανομή
Αρμάνδρος Σαντεμπίζ: Δημήτρης Οικονόμου
Αντουανέττα: Νατάσα Τσακαρισιάνου
Ισίδωρος: Χρήστος Μπίρος
Γιατρός: Θόδωρος Μπογιατζής
Λουίζα Χομενιντές ντε Χιστάνγκουα: Μπέττυ Αρβανίτη
Ραϋμόνδη: Ξένια Καλογεροπούλου
Βίκτωρ Εμμανουήλ Σαντεμπίζ: Σταύρος Παράβας
Ρομαίν Τουρνέλ: Περικλής Μουστάκης
Κάρλος Χομενιντές ντε Χιστάνγκουα: Νίκος Καββαδάς
Αυγουστίνος Φερραγιόν: Γιάννης Κυριακίδης
Ευγενία: Βάσω Σακελλάρη
Ολυμπία: Ζαφειρίνη Γκιουζέππε
Σεπτεμβρίνος: Γιάννης Φύριος
Πος: Σταύρος Παράβας
Εγγλέζος: Αριστοτέλης Αποσκίτης

Θέατρο Πόρτα
Πρεμιέρα: 1991

Η Βεγγέρα

Συγγραφέας: Ηλία Καπετανάκης
Σκηνοθεσία: Σταμάτης Φασουλής
Σκηνικά – Κοστούμια: Πάνος Παπαδόπουλος
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Δημήτρης Σεϊτάνης

Διανομή
Νίκος: Τάκης Παπαματθαίου
Κος Στενός: Δημήτρης Παλαιοχωρίτης
Κα Στενού: Ξένια Καλογεροπούλου
Δημήτρω: Δάφνη Καρδαμάκη
Κος Νερουλός: Σταμάτης Φασουλής
Κα Νερουλού: Σοφία Φιλιππίδου
Κατίνα: Ελένη Καστάνη
Μαρίκα: Ντέπυ Πάγκα
Πίπης: Στάθης Λαγκαδάς
Φρόσω: Νικολέτα Βλαβιανού

Το Καθάρσιο

Συγγραφέας: Ζορζ Φεϊντό
Μετάφραση: Ξένια Καλογεροπούλου (με συνεργασία Σταμάτη Φασουλή)
Σκηνοθεσία: Σταμάτης Φασουλής
Σκηνικά – Κοστούμια: Πάνος Παπαδόπουλος
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Δημήτρης Σεϊτάνης

Διανομή
Κορνήλιος Φολλαβουάν: Σταμάτης Φασουλής
Ρόζα: Ελένη Καστάνη
Ιουλία Φολλαβουάν: Ξένια Καλογεροπούλου
Αμβρόσιος Τρουγιού: Δημήτρης Παλαιοχωρίτης
Τοτός: Στάθης Λαγκαδάς
Κυρία Τρουγιού: Σοφία Φιλιππίδου
Οράτιος Φαρλαντέ: Τάκης Παπαματθαίου

Θέατρο Πόρτα
Πρεμιέρα: 4 Φεβρουαρίου 2005

Συγγραφέας: Ουίλλιαμ Σαίξπηρ
Μετάφραση: Άννα Μάσχα, Γιάννη Νταλιάνης
Σκηνοθεσία – Δραματουργική επεξεργασία: Θωμάς Μοσχόπουλος
Σκηνικά – Κοστούμια: Έλλη Παπαγεωργακοπούλου
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Μουσική: CotiK
Μακιγιάζ: Ελένη Δημητριάδου
Video: Αλέξανδρος Γραμματόπουλος
Hair styling: Γιώργος Δουδέσης
Βοηθός σκηνοθέτη: Βαλεντίνη Σιόβα
Βοηθοί σκηνογράφου: Κυριακή Τσίτσα, Μαριαλλένα Μαρούδα
Βοηθός φωτισμών: Ηλέκτρα Περσελή
Μοντάζ video: Κυριάκος Μηχούδης
Επεξεργασία εικόνας video: Άγγελος Λιβιεράτος, Ελένη Λαζάρου
Τεχνική εγκατάσταση video: Γιώργος Λύρας

Διανομή
Δούκας Βικέντιος: Άκης Σακελλαρίου
Άγγελος ο Αναπληρωτής του Δούκα: Γιάννης Νταλιάνης
Έκσαλος Ηλικιωμένος αξιωματούχος: Βασίλης Καραμπούλας
Κλαύδιος Νεαρός Ευγενής: Αργύρης Ξάφης
Λούκιος ένας Εκκεντρικός: Γιώργος Γλάστρας
Ένας κύριος όμοιός του: Δημήτρης Πλειώνης
Ο Διοικητής της Φυλακής: Κώστας Μπερικόπουλος
Αδελφός Θωμάς Καλόγερος: Κώστας Μπερικόπουλος
Αγκώνας ένας Αστυνομικός: Σωκράτης Πατσίκας
Αφρός ένας Επιπόλαιος Νεαρός: Βασίλης Μαυρογεωργίου
Πομπηίος Μαστροπός: Θανάσης Δήμου
Βόρβορος Δήμιος: Σωκράτης Πατσίκας
Μπαρναρντίνο Βαρυποινίτης: Δημήτρης Πλειώνης
Αγγελιοφόρος: Βασίλης Μαυρογεωργίου
Ισαβέλλα αδελφή του Κλαύδιου: Άννα Μάσχα
Μαριάννα μνηστή του Άγγελου: Ιωάννα Παππά
Ιουλιέτα ερωμένη του Κλαύδιου: Άννα Καλαϊτζίδου
Αδελφή Φραντζέσκα Καλόγρια: Άννα Καλαϊτζίδου
Μαντάμ Χαρβάλω Τσατσά: Κώστας Μπερικόπουλος
Πόρνες, Πολιτικοί, Κρατούμενοι, Φρουροί, Καλόγριες, Γραμματείς, Φυλακισμένοι, Ρεπόρτερ: Ο θίασος

Θέατρο Πόρτα
Πρεμιέρα: 8 Μαΐου 2005

Συγγραφέας: Τζόις Κάρολ Όουτς
Μετάφραση: Νίκος Χατζόπουλος
Σκηνοθεσία: Νίκος Χατζόπουλος
Σκηνικά – Κοστούμια: Μαργαρίτα Χατζηϊωάννου
Μουσική: Κώστας Ανδρέου
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Βαλεντίνη Σιόβα
Βοηθοί σκηνογράφου: Εύη Παπαδημητρίου
Φωτογραφίες: Αργύρης Ξάφης
Διανομή: Υβόννη Μαλτέζου, Κώστας Τριανταφυλλόπουλος
Φωνή off: Νίκος Χατζόπουλος
Κάμερα επί σκηνής: Βαλεντίνη Σιόβα

Video
Επιμέλεια: Παναγιώτης Φαφούτης
Μοντάζ: Θανάσης Παπαθανασίου
Έρευνα: Ελίνα Ψύκου
Συνεργάτης Αμερικής: Βλαντιμίρ Σούμποβιτς
Γραφίστας: Γιάννης Γιαννακόπουλος
Τεχνική εγκατάσταση βίντεο: Γιώργος Λύρας
Καρλ Γκούλικ: Παναγιώτης Φλιώρης

• Μυρτώ Λοβέρδου, «Δυσαρμονίες. Κριτική» – Το Βήμα, 17.05.2005

Θέατρο Πόρτα
Πρεμιέρα: –

Συγγραφέας: Κάρλο Γκολντόνι
Μετάφραση: Κωστής Σκαλιόρας
Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος
Σκηνικά: Έλλη Παπαγεωργακοπούλου
Κοστούμια: Κλαιρ Μπρεϊσγουελ (Claire Breswell)
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Μουσική επιμέλεια: Φωτεινή Μπαξεβάνη
Χορογραφίες: Βασίλης Μυριανθόπουλος
Μακιγιάζ: Άγγελος Μέντης
Βοηθός σκηνοθέτη: Βαγγέλης Χατζηνικολάου, Θανάσης Τριανταφύλλου
Βοηθός σκηνογράφου: Στέλλα Ρότσιου
Βοηθός ενδυματολόγου: Εύη Αγγελοπούλου, Μαρία Κοκκίνη

Ηθοποιοί:
Κοστάντσα: Ξένια Καλογεροπούλου
Ντοροτέα: Νένα Μεντή
Αντζολέτο: Γιώργος Νινιός
Ροζέγκα: Άννα Μακράκη
Ραϊμόντο: Νικηφόρος Νανέρης
Ζανέτα: Φρέζη Μαχαίρα
Νιέζε: Μπέτυ Νικολέση
Ζουλιάν: Αντώνης Λουδάρος
Μπιάζιο: Δημήτρης Σταμούλης
Μόμολο: Βασίλης Χαραλαμπόπουλος
Τίτα: Ευδόκιμος Τσολακίδης
Τρότολο κ.α.: Γιάννης Βαμβακίτης

Θέατρο Πόρτα
Πρεμιέρα: 27 Οκτωβρίου 1994

Συγγραφέας: Μαξίμ Γκόρκι
Μετάφραση: Κωστής Σκαλιόρας
Σκηνοθεσία: Μάγια Λυμπεροπούλου
Σκηνικά: Γιώργος Πάτσας
Κοστούμια: Κλαιρ Μπρεϊσγουελ (Claire Breswell)
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Μουσική επιμέλεια: Ιάκωβος Δρόσος
Βοηθός σκηνοθέτη: Έλενα Μπόντη
Βοηθός ενδυματολόγου: Έλενα Σπηλιώτη

Ηθοποιοί:
Λιούμπα: Φρέζη Μαχαίρα
Λέστς: Θέμις Πάνου
Φεντόσια: Χριστίνα Κουτσουδάκη
Γιάκοφ: Κώστας Τριανταφυλλόπουλος
Σόνια: Ξένια Καλογεροπούλου
Αβντότια: Ελευθερία Εμμανουήλ
Βέρα: Χριστίνα Αλεξανιάν
Πιοτρ: Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης
Νάντια: Σμαράγδα Καρύδη
Αλέξανδρος: Κλέων Γρηγοριάδης
Ιβάν: Δημήτρης Παπαμιχαήλ
Γιακόρεφ: Μίλτος Δημούλης
Σοκαλόβα: Αλεξάνδρα Παντελάκη

• Σπύρος Νικολετάτος, «Οι Τελευταίοι. Κριτική» – Αυριανή, 04.12.1994