Του Σάμιουελ Μπέκετ
Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος

Οδηγίες για την παρακολούθηση του Περιμένοντας τον Γκοντό:

1. Να έχετε ανοιχτόμυαλη προσέγγιση. Αποδεχτείτε την αβεβαιότητα.
2. Προετοιμαστείτε για μια εμπειρία περισυλλογής: Κατά την παρακολούθηση, θα ήταν καλό να αναλογιστείτε πώς αυτά τα θέματα σχετίζονται με την ανθρώπινη εμπειρία γενικότερα, αλλά και προσωπικά.
3. Δώστε προσοχή στους διαλόγους και τις παύσεις. Έχουν εξίσου μεγάλη σημασία και συμβάλλουν στη δημιουργία της ατμόσφαιρας.
4. Απολαύστε το κωμικό στοιχείο. Η αίσθηση του χιούμορ είναι συχνά λεπτή και παράλογη, αλλά σημαντική για την κατανόηση του έργου.
5. Μην προσπαθήσετε να αναλύσετε τα πάντα. Αφήστε το έργο να σας αγγίξει.
6. Συζητήστε το έργο μετά την παράσταση.

Η τεχνητή νοημοσύνη, που έχει δώσει την παραπάνω απάντηση στο πώς πρέπει να παρακολουθήσει κανείς το Περιμένοντας τον Γκοντό, μοιάζει να γνωρίζει καλά το έργο του Σάμιουελ Μπέκετ. Για τους περισσότερους το έργο δε χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις, πρόκειται ένα από τα σπουδαιότερα και επιδραστικότερα κείμενα του 20ου αιώνα, το οποίο συνεχίζει να απασχολεί τους δημιουργούς μέχρι σήμερα. Παράλληλα όμως, είναι ανοιχτό σε όλους τους νέους θεατές, κάθε ηλικίας, καθώς παραμένει επίκαιρο όχι μόνο για τη φιλοσοφική του βαρύτητα, αλλά και για τον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο συνδυάζει την τραγικότητα με το χιούμορ, όντας ταυτόχρονα βαθύ και διασκεδαστικό. Ο Θωμάς Μοσχόπουλος, μαζί με μία εξαιρετική ομάδα συνεργατών, παρουσιάζει το έργο του Σάμιουελ Μπέκετ, από τις 15 Νοεμβρίου στο Θέατρο Πόρτα, προσκαλώντας το κοινό σε μία ερμηνευτική προσέγγιση που αναδεικνύει το τραγικωμικό του σύμπαν και ταυτόχρονα επιχειρεί μία ανάγνωση ακριβείας που ακουμπά όσο ποτέ στις μέρες μας.

Ιδιαίτερο στοιχείο στην παράσταση αποτελεί η διανομή, όπου συναντάμε κατ’ αποκλειστικότητα νέοι σε ηλικία ερμηνευτές, σε αντίθεση με τη συνήθη πρακτική του να ανατίθενται οι ρόλοι σε μεγαλύτερους σε ηλικία ηθοποιούς. Έτσι, η παράσταση καταθέτει ένα σχόλιο για τα αδιέξοδα της νέας γενιάς, που στην εποχή μας βρίσκει τον εαυτό της καθηλωμένο από τις καταστάσεις, πριν καν ξεκινήσει την πορεία της. Επί σκηνής θα βρίσκονται οι: Πάνος Παπαδόπουλος, Τάσος Ροδοβίτης, Γιάννης Σαμψαλάκης, Γιάννης Βαρβαρέσσος και Πέτρος Δημοτάκης.

Το Θέατρο Πόρτα την τελευταία δεκαετία τουλάχιστον, προτείνει ένα ρεπερτόριο με σύγχρονα άπαιχτα ή ελάχιστα παιγμένα στην Ελλάδα έργα, όμως αυτή τη φορά, παρουσιάζει ένα από τα «ιερά κείμενα» του σύγχρονου θεάτρου. Κι αυτό γιατί ο Γκοντό αποτελεί σταθερά μία από τις μεγαλύτερες ερμηνευτικές θεατρικές προκλήσεις: Το έργο ως κείμενο προς παράστασιν, συνοδεύεται ρητές σκηνικές οδηγίες του συγγραφέα, που δεν επιτρέπουν σκηνοθετικές και άλλες ερμηνευτικές «ελευθερίες». Κι όμως, μέσα από τους περιορισμούς του Μπέκετ, ο δημιουργός ανακαλύπτει ένα σύμπαν άπειρων δυνατοτήτων. Πρόκειται για ένα καλλιτεχνικό στοίχημα, το πώς μπορεί να βρει κανείς την ελευθερία, μέσα από μία τόσο αυστηρή φόρμα.

Ο Μοσχόπουλος συνεργάζεται με τον Κορνήλιο Σελαμσή, που έχει αναλάβει μια πρωτότυπη διερεύνηση του προσωδιακού χαρακτήρα του μπεκετικού κειμένου. Μαζί εντοπίζουν μια εσωτερική παρτιτούρα, η οποία διατρέχει το έργο, τηρείται κατά γράμμα και δημιουργεί μία νέα μουσικότητα. Ανάλογη προσέγγιση έχει και η κινησιολογία της παράστασης (Χρήστος Στρινόπουλος) που έχει στοιχεία μιας μοντερνιστικής κλοουνερί. Στην παράσταση, ο λόγος και η εικόνα -η οποία καθοριστικά αποτυπώνεται με τη δουλειά του Βασίλη Παπατσαρούχα (σκηνογράφος – ενδυματολόγος)- συνδιαλέγονται διαρκώς, συγκρούονται και δημιουργούν μία παλλόμενη δραματική φόρμα, δημιουργώντας μια νέα στοχαστική θεατρική απλότητα και αμεσότητα.

Όπως λέει ο ίδιος ο Θωμάς Μοσχόπουλος: «Πρόκειται για ένα έργο που το θαυμαστό ισοζύγιο φόρμας και περιεχομένου το καθιστά ένα ρηξικέλευθο αριστούργημα τόσο άχρονο όσο και σύγχρονο, τόσο συγκεκριμένο όσο και αφηρημένο, τόσο σαφές όσο και αινιγματικό. Ίσως μόνο με τα αριστουργήματα του αρχαίου δράματος μπορεί να συγκριθεί. Είναι λες και πρόκειται για ένα σχεδόν μυστικιστικό «ιερό κείμενο» του σύγχρονου θεάτρου, ένα “ευαγγέλιο” που κάθε γενιά ανθρώπων που συνδέονται με το θέατρο έχει “καθήκον”, να καθρεφτιστεί σ’ αυτό και να αποπειραθεί μέσω των επανειλημμένων αναγνώσεων του να στοχαστεί και να αναζητήσει να οριστεί σε υπαρξιακό επίπεδο».

Ταυτότητα της παράστασης:

Μετάφραση: Αλεξάνδρα Παπαθανασοπούλου
Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος
Δραματουργία: Δηώ Καγγελάρη
Σύμβουλος προσωδίας: Κορνήλιος Σελαμσής
Σκηνικά – κοστούμια – video teaser: Βασίλης Παπατσαρούχας
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Επιμέλεια κίνησης: Χρήστος Στρινόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Στέλιος Θεοδώρου
Β’ βοηθός σκηνοθέτη: Σταύρος Μπαρμπουνάκης
Σχεδιασμός μακιγιάζ: Όλγα Φαλέι
Ζωγραφική εκτέλεση κοστουμιών: Βασίλης Παπατσαρούχας, Στέλλα Παγώνη
Φωτογραφίες: Πάτροκλος Σκαφίδας
Κατασκευή σκηνικού: LAZARIDIS SCENIC STUDIO
Δημόσιες σχέσεις κι επικοινωνια: Μάρθα Κοσκινα
Digital marketing: Κατερίνα Γεωργοπούλου

Διανομή:
Βλαδίμηρος – Πάνος Παπαδόπουλος
Εστραγκόν – Τάσος Ροδοβίτης
Πότζο – Γιάννης Σαμψαλάκης
Λάκυ – Γιάννης Βαρβαρέσος
Αγόρι – Πέτρος Δημοτάκης

Διάρκεια: 100 λεπτά

Η παράσταση Περιμένοντας τον Γκοντό πραγματοποιήθηκε με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού.

• Ένας ατόφιος «Γκοντό» από τον Θωμά Μοσχόπουλο (της Όλγας Σελλά) – oanagnostis.gr
• Είδα: «Περιμένοντας τον Γκοντό» σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου – Από τον Αναστάση Πινακουλάκη – viewtag.gr
• «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Μπέκετ, σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου – bookpress.gr
• Απολαυστικός Γκοντό του Θ. Μοσχόπουλου στο Πόρτα – in2life.gr
• «Περιμένοντας τον Γκοντό» – todaypress.gr
• Περιμένοντας τον Γκοντό – αθηνόραμα
• «Περιμένοντας τον Γκοντό», στο Θέατρο Πόρτα | Κριτική Θεάτρου – culturenow.gr

του Θωμά Μοσχόπουλου

Σε πρώτη παρουσίαση

Κάπου…ας πούμε σε μια πολυτελή αλλά εντελώς άδεια αίθουσα ενός περίλαμπρου ανακτόρου…
Κάποτε…ας πούμε παλιά…
Συναντιούνται δύο…ας πούμε νόμιμοι διεκδικητές του βασιλικού θρόνου…δύο Δελφίνοι δηλαδή…υπό το άγρυπνο βλέμμα ενός υπηρέτη. Ο υπηρέτης δεν κάνει και πολλά πράγματα. Οι δυο τους όμως κάνουν τα πάντα…(σε λογικό βεβαίως επίπεδο)-επιχειρηματολογούν, λογομαχούν, λογοφέρνουν, λογοδίνουν, λογοπαίζουν, εκλογικεύουν και παραλογίζονται, χρησιμοποιούν από σχήματα λόγου έως σχήματα αλόγου- προκειμένου να αποδείξουν εκείνο που ο καθένας από τη μεριά του θεωρεί πως θα έπρεπε να είναι αυταπόδεικτο: «Εγώ και μόνον εγώ είμαι ο πιο κατάλληλος να γίνω ο επόμενος βασιλιάς». Η αγωνία του κορυφώνεται ακόμα περισσότερο όταν διαπιστώνουν πως ο χρόνος αρχίζει να χάνεται ανεξήγητα και όταν το περιεχόμενο ενός φακέλου θα τους βάλει σε μια πρωτόγνωρη δοκιμασία όπου θα κινδυνεύσει να χαθεί πλήρως ο έλεγχος.
Μήπως ο υπηρέτης τελικά έχει το κλειδί της ιστορίας;

Το έργο είναι αποκύημα και ταυτόχρονα διαχείριση της έντασης που προκλήθηκε από τα διαστήματα των lockdown της πανδημίας του covid-19. Σε μια εποχή δηλαδή που οι φωνές αντικρουόμενων σκέψεων κατέληξαν να γίνονται καταιγιστικές και ιδιαίτερα πιεστικές -και χωρίς πραγματική δυνατότητα εκτόνωσης τους ή της όποιας πρακτικής διεξόδου- πυροδοτώντας παράλογους συνειρμούς. Ξαφνικά οι φωνές αυτές και πάνω στην κορύφωση της μεταξύ τους διαμάχης για μιας κάποιας μορφής κυριαρχία, άρχισαν σιγά σιγά να παίρνουν μορφή θεατρικών προσώπων. Το ότι άρχισαν να έχουν υπόσταση στο «θεατρικό φαντασιακό» τις έθετε κατά κάποιον τρόπο «υπό έλεγχο». Έπαψαν να είναι τόσο ασυνάρτητες και άρχισαν να δομούν έναν παιγνιωδώς παράλογο συνειρμό που βοηθούσε στην διασκέδαση της όποιας αγωνίας. Η αρχική γραφή έμεινε στα αρχεία του υπολογιστή. Σιγα-σιγά όμως η ανάγνωση του κειμένου από φίλους και συνεργάτες άρχισε να δημιουργεί παρότρυνση και προσδοκία «οι Δελφίνοι» να μην μείνουν στο «συρτάρι». Η επόμενη ευκαιρία δόθηκε μετά από πρόσκληση του 9,84 για παρουσιάση Νέων Ελληνικών Θεατρικών Έργων σε Ραδιοφωνική μορφή την άνοιξη του 2021. Δίνεται ως εκ τούτου η δυνατότητα να μεταβεί το έργο σε μια συνθήκη work in progress μέχρι να πάρει την τελική μορφή σκηνικής του παρουσίασης.

Ταυτότητα της παράστασης:

Σκηνοθεσία:  Θωμάς Μοσχόπουλος
Σκηνικά: Ευαγγελία Θεριανού
Κοστούμια: Κλαιρ Μπρέισγουελ
Φωτισμοί: Νίκος Βλασσόπουλος

Παίζουν (με αλφαβητική σειρά): Άλκης Μπακογιάννης, Γιώργος Παπαπαύλου, Παύλος Παυλίδης